Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową czesc 4

Analizy te przeprowadzono z korektą współzmienną i bez niej. Możliwą heterogeniczność efektów leczenia w podgrupach zbadano w analizach post hoc przez oszacowanie ilorazów szans dla całkowitej remisji i współczynników ryzyka dla końcowych punktów przeżycia dla każdej podgrupy, wraz z 95% przedziałami ufności i wykonaniem testów dla interakcji. Podgrupy zdefiniowane w zależności od wieku (trzy grupy o podobnej wielkości: 60 do 65, 66 do 70 i> 70 lat), kategoria ryzyka cytogenetycznego (korzystna, pośrednia, niekorzystna lub bardzo niekorzystna), wskaźnik skuteczności WHO (0 lub lub 2), pierwotna AML lub wtórna AML (ta ostatnia po chemioterapii lub radioterapii lub po zespole mielodysplastycznym), obecność lub brak choroby pozaszpikowych, liczba białych krwinek (<20 × 109 na litr lub .20 × 109 na litr ), uwzględniono obecność lub brak powiększenia śledziony i powiększenie wątroby oraz płeć. Siła tych testów interakcji była ograniczona, ponieważ próba nie była zaprojektowana do testowania interakcji. Przeprowadzono analizę ryzyka konkurencyjnego w celu obliczenia skumulowanego konkurującego ryzyka braku całkowitej remisji w okresie leczenia, nawrotu po całkowitej remisji i śmierci w czasie całkowitej remisji. Odzysk hematologiczny po pierwszym cyklu analizowano aktuarycznie i porównano między grupami za pomocą testu log-rank. W tych analizach odzyskanie przed rozpoczęciem następnego cyklu było liczone jako zdarzenie, podczas gdy dane były cenzurowane w momencie śmierci pacjenta lub na początku następnego leczenia, jeśli pacjent jeszcze nie wyzdrowiał w tym czasie. Wszystkie podane wartości P są dwustronne i nie zostały skorygowane dla wielokrotnych testów.
Wyniki
Pacjenci
Od 27 października 2000 r. Do 9 czerwca 2006 r. Łącznie 813 kwalifikujących się pacjentów, którzy mogliby zostać poddani ocenie, zostało losowo przydzielonych do grupy terapeutycznej – 411 do grupy z konwencjonalną dawką i 402 do grupy zwiększonej dawki. Średni okres obserwacji dla pacjentów, którzy jeszcze żyli w dniu ostatniego kontaktu (148 pacjentów) wynosił 40 miesięcy. Tabela pokazuje cechy demograficzne pacjentów. Mediana wieku wynosiła 67 lat (zakres 60 do 83); 26% pacjentów było w wieku 71 lat lub starszych. Nie stwierdzono istotnych różnic pomiędzy tymi dwiema grupami pod względem cech klinicznych i hematologicznych w punkcie wyjściowym, z wyjątkiem częstszego występowania choroby pozaszpikowych w grupie z konwencjonalną dawką (P = 0,006).
Ryzyko cytogenetyczne
Spośród 813 pacjentów losowo przydzielonych do grupy badanej, 102 miało bardzo niekorzystny (monosomalny) kariotyp. Ci pacjenci mieli niski wskaźnik całkowitej remisji (34%), 2-letnie tempo przeżycia wolnego od choroby po całkowitej remisji wynoszącej 3% i 2-letnie przeżycie całkowite tylko o 4%. Pacjenci z niekorzystnym kariotypem, ale bez monosomalnego kariotypu (79 pacjentów) mieli wskaźnik całkowitej remisji wynoszący 56% i 2-letni odsetek przeżycia wolnego od choroby i ogólny czas przeżycia wynoszący odpowiednio 27% i 19%. 33 pacjentów z nieprawidłowościami w czynnikach wiążących rdzeń miało wskaźnik całkowitej remisji wynoszący 82% i 2-letnie wskaźniki przeżycia wolnego od choroby i przeżycia całkowitego odpowiednio 47% i 60%.
Leczenie, reakcja i wynik
Tabela 2
[więcej w: stomatolog Warszawa, dentofobia, dentysta Kraków ]

Powiązane tematy z artykułem: dentofobia dentysta Kraków stomatolog Warszawa