Porównawcza skuteczność inaktywowanych i żywych atenuowanych szczepionek przeciw grypie cd

Każda dawka 0,5 ml szczepionki inaktywowanej zawierała 15 .g hemaglutyniny z każdego z następujących szczepów: A / Wyspy Salomona / 3/2006 (H1N1), A / Wisconsin / 67/2005 (H3N2) i B / Malezja / 2506/2004 (linia B / Victoria). Każda dawka 0,2 ml żywej atenuowanej szczepionki została sformułowana tak, aby zawierała 106,5-7,5 jednostek skupienia fluorescencyjnego żywych atenuowanych reasortantów wirusa grypy tych samych szczepów. Szczepionki i placebo traktowano i podawano, jak opisano wcześniej. 9 Pomiary efektywności
Symptomatyczna grypa została zdefiniowana jako choroba charakteryzująca się co najmniej jednym objawem oddechowym (kaszel lub przekrwienie błony śluzowej nosa) oraz co najmniej jednym objawem konstytucyjnym (gorączka lub gorączka, dreszcze lub bóle ciała). Pierwszorzędowym punktem końcowym był przypadek objawowej choroby, która została potwierdzona jako grypa A lub B przez izolację wirusa w hodowli komórkowej lub jego identyfikację za pomocą testu PCR w czasie rzeczywistym. Continue reading „Porównawcza skuteczność inaktywowanych i żywych atenuowanych szczepionek przeciw grypie cd”

Porównawcza skuteczność inaktywowanych i żywych atenuowanych szczepionek przeciw grypie ad

Liczba zachorowań związanych z grypą była wysoka w latach 2007-2008, w roku, w którym przeważały wirusy typu A (H3N2); Wirusy te charakteryzowały się niewielkim dryftem antygenowym ze szczepu wirusowego typu A (H3N2) zawartego w szczepionce.11,12 Metody
Projekt badania i cele
Ta randomizowana, podwójnie ślepa, kontrolowana placebo, społeczna próba została przeprowadzona w ciągu 4 lat, począwszy od 2004 roku. Jak wcześniej opisano, naszym głównym celem każdego roku była ocena bezwzględnej skuteczności inaktywowanej i żywej atenuowanej grypy. szczepionki (tj. skuteczność każdego z nich w porównaniu z placebo) w zapobieganiu potwierdzonej laboratoryjnie, objawowej grypie wywołanej przez szczepy krążące (niezależnie od tego, czy były antygenowo podobne do szczepów wchodzących w skład szczepionek) .9,10 Drugim celem było oszacowanie względna skuteczność (tj. skuteczność jednej szczepionki w porównaniu z drugą) dla każdego roku badania. Continue reading „Porównawcza skuteczność inaktywowanych i żywych atenuowanych szczepionek przeciw grypie ad”

Porównawcza skuteczność inaktywowanych i żywych atenuowanych szczepionek przeciw grypie

Skuteczność szczepionek przeciw grypie może być różna w poszczególnych latach, w zależności od różnych czynników, i może różnić się w przypadku szczepionek inaktywowanych i żywych atenuowanych. Metody
Przeprowadziliśmy randomizowane, podwójnie ślepe, kontrolowane placebo badanie licencjonowanych inaktywowanych i żywych atenuowanych szczepionek przeciw grypie u zdrowych dorosłych w sezonie epidemicznym 2007-2008 i oszacowaliśmy bezwzględną i względną skuteczność obu szczepionek.
Wyniki
W sumie 1952 pacjentów zostało zapisanych i otrzymało szczepionki badawcze jesienią 2007 roku. Grypa występowała od stycznia do kwietnia 2008 roku, z krążeniem typów grypy A (H3N2) (około 90%) i B (około 9%). Bezwzględna skuteczność przeciwko obu rodzajom grypy, mierzona przez izolację wirusa w hodowli, identyfikując go w czasie rzeczywistym w próbie reakcji łańcuchowej polimerazy, lub obu, wynosiła 68% (95% przedział ufności [CI], 46 do 81) dla inaktywowana szczepionka i 36% (95% CI, 0 do 59) dla żywej atenuowanej szczepionki. Continue reading „Porównawcza skuteczność inaktywowanych i żywych atenuowanych szczepionek przeciw grypie”

Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową ad 8

Monosomalny kariotyp wyróżnia pacjentów o szczególnie niskim odsetku całkowitej remisji, całkowitego przeżycia i przeżycia wolnego od zdarzeń, które są podobne do tych z dużej serii pacjentów z AML, którzy mieli mniej niż 60 lat. pacjenci z nieprawidłowościami cytogenetycznymi w czynnikach wiążących rdzeń17,21,23-25 (67% z nich miało 65 lat lub więcej) osiągnęli najlepszy wynik, niezależnie od wieku; jednak ta podgrupa była niewielka. Zgodnie z wynikami innych badań, w podeszłym wieku, 6, 291, 22, 24, 26 zmniejszony stan sprawności, 69,21,22,26 obecność splenomegalii, 21 wzrost liczby białych krwinek, 6,9, 21,26 oraz niekorzystna kategoria ryzyka cytogenetycznego 6,9,21-24,26 były związane ze zmniejszeniem przeżycia całkowitego i bezobjawowego. W naszym badaniu widać, że podgrupa pacjentów w wieku od 60 do 65 lat skorzystała najbardziej ze zwiększonych dawek daunorubicyny. W tej podgrupie odsetek całkowitej remisji wśród pacjentów, którzy otrzymali zwiększoną dawkę, w porównaniu z tymi, którzy otrzymali konwencjonalną dawkę, wyniósł 73% w porównaniu do 51%; ta podgrupa, w porównaniu z wszystkimi innymi podgrupami cytogenetycznymi, również miała najwyższy wskaźnik przeżywalności całkowitej (Tabela 3 i Figura 1). Continue reading „Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową ad 8”

Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową ad 7

Nie stwierdzono istotnej różnicy w częstości występowania działań niepożądanych stopnia 2. do 4. (tj. Umiarkowanego, ciężkiego lub zagrażającego życiu) pomiędzy dwiema grupami (74% w grupie przyjmującej dawkę konwencjonalną i 80% w grupie otrzymującej zwiększoną dawkę, P = 0,08). Dyskusja
Istnieją dowody na to, że u osób w podeszłym wieku wynik po intensywnej chemioterapii mający na celu wywołanie remisji jest wyższy niż po zastosowaniu metody wait-and-watch lub osłabionego dawką leczenia cytoredukcyjnego. Continue reading „Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową ad 7”

Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową ad 6

Kategoria ryzyka cytogenetycznego, wiek, liczba białych krwinek, obecność lub brak powiększenia śledziony, obecność lub brak choroby pozaszpikowych, stan sprawności WHO i pierwotna lub wtórna AML były w znacznym stopniu związane z tempem całkowitej remisji (Tabela 2); kategoria ryzyka cytogenetycznego i wiek były związane z przeżywalnością bez choroby; a kategoria ryzyka cytogenetycznego, wiek, liczba białych krwinek, stan sprawności WHO, pierwotna lub wtórna AML oraz obecność lub brak powiększenia śledziony były związane z przeżyciem bez przeżycia i całkowitym przeżyciem. Po skorygowaniu o te czynniki różnica w poziomie pełnej remisji między grupą z konwencjonalną dawką a grupą zwiększonej dawki pozostała znacząca (P = 0,003), podczas gdy nie było znaczących różnic w przeżywalności bez zdarzeń, całkowitej przeżywalności lub wolne od choroby przeżycie. Analizy eksploracyjne podgrup
Tabela 3. Tabela 3. Wpływ leczenia konwencjonalną dawką w porównaniu z eskalowaną dawką daunorubicyny na wynik, w zależności od wieku, stanu sprawności i kategorii ryzyka cytogenetycznego. Continue reading „Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową ad 6”

Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową ad 5

Wyniki leczenia według grupy leczenia oraz czynników klinicznych i hematologicznych. Z 813 pacjentów 803 otrzymało leczenie w pierwszym cyklu indukcyjnym, a 583 (72%) otrzymało leczenie w drugim cyklu indukcyjnym; proporcje pacjentów, którzy otrzymali leczenie były podobne dla dwóch grup badanych (Tabela 1). Dziesięciu pacjentów (po pięć w każdej grupie) nie otrzymało przydzielonego leczenia z powodu pogorszenia ich stanu lub przedwczesnej śmierci. Pacjenci przypisani do grupy z zwiększoną dawką mieli znacząco wyższy wskaźnik całkowitej remisji niż pacjenci w grupie z konwencjonalną dawką (64% vs. 54%, p = 0,002) (tabela 2). Continue reading „Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową ad 5”

Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową czesc 4

Analizy te przeprowadzono z korektą współzmienną i bez niej. Możliwą heterogeniczność efektów leczenia w podgrupach zbadano w analizach post hoc przez oszacowanie ilorazów szans dla całkowitej remisji i współczynników ryzyka dla końcowych punktów przeżycia dla każdej podgrupy, wraz z 95% przedziałami ufności i wykonaniem testów dla interakcji. Podgrupy zdefiniowane w zależności od wieku (trzy grupy o podobnej wielkości: 60 do 65, 66 do 70 i> 70 lat), kategoria ryzyka cytogenetycznego (korzystna, pośrednia, niekorzystna lub bardzo niekorzystna), wskaźnik skuteczności WHO (0 lub lub 2), pierwotna AML lub wtórna AML (ta ostatnia po chemioterapii lub radioterapii lub po zespole mielodysplastycznym), obecność lub brak choroby pozaszpikowych, liczba białych krwinek (<20 × 109 na litr lub .20 × 109 na litr ), uwzględniono obecność lub brak powiększenia śledziony i powiększenie wątroby oraz płeć. Siła tych testów interakcji była ograniczona, ponieważ próba nie była zaprojektowana do testowania interakcji. Przeprowadzono analizę ryzyka konkurencyjnego w celu obliczenia skumulowanego konkurującego ryzyka braku całkowitej remisji w okresie leczenia, nawrotu po całkowitej remisji i śmierci w czasie całkowitej remisji. Continue reading „Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową czesc 4”

Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową cd

Wszelkie inne nieprawidłowości cytogenetyczne, jak również AML bez nieprawidłowości cytogenetycznych lub z utratą chromosomu X lub Y jako jedyną nieprawidłowość, uznano za pośrednie ryzyko. Białaczka, która rozwinęła się po chemioterapii lub radioterapii lub po zespole mielodysplastycznym została sklasyfikowana jako wtórna AML. W momencie rozpoznania rejestrowano powiększenie wątroby i splenomegalię ocenianą na podstawie badania fizykalnego, stan sprawności WHO, chorobę pozaszpikową i liczbę białych krwinek (tab. 1). Kryteria dla odpowiedzi i punktów końcowych
Definicje całkowitej odpowiedzi, przeżycia wolnego od choroby i nawrotu zostały opisane wcześniej11. Continue reading „Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową cd”

Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową ad

Porównano konwencjonalną dawkę daunorubicyny (45 mg na metr kwadratowy przez 3 dni) z nasiloną dawką 90 mg na metr kwadratowy przez 3 dni (każdy podawany w skojarzeniu z cytarabiną) w pierwszym cyklu indukcji leczenia AML. Metody
Projekt badania i chemioterapia
Wcześniej nieleczeni pacjenci w wieku 60 lat lub starsi z potwierdzoną cytologicznie diagnozą AML i co najmniej 20% mieloblastów w szpiku kostnym lub z niedokrwistością oporną z nadmiaru blaszek i międzynarodową oceną prognostyczną15 1,5 lub wyżej (w skali 0 do 3,0, z wyższymi wynikami wskazującymi na gorsze rokowania) i ocena stanu wydajności Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wynosząca 2 lub mniej (w skali od 0 do 5, z mniejszymi liczbami wskazującymi lepszy stan wydajności) kwalifikują się do włączenia do badania . Kryteria wykluczenia można znaleźć w Dodatku uzupełniającym, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie.
Kwalifikujący się pacjenci zostali losowo przydzieleni do otrzymywania daunorubicyny w dawce 45 mg na metr kwadratowy (grupa z konwencjonalną dawką) lub w dawce 90 mg na metr kwadratowy (grupa zwiększonej dawki) – obydwu podawano dożylnie w ciągu 3 godzin od do 3 pierwszego cyklu leczenia indukcyjnego – plus cytarabina w dawce 200 mg na metr kwadratowy, podawana w ciągłym wlewie przez 7 dni. W drugim cyklu leczenia obie grupy otrzymywały cytarabinę w dawce 1000 mg na metr kwadratowy dwa razy na dobę, podawanej dożylnie w ciągu 6 godzin w dniach od do 6. Continue reading „Daunorubicyna w dużych dawkach u starszych pacjentów z ostrą białaczką szpikową ad”