Czlowiek z wrzodziejacym zapaleniem jelita grubego i krwawa biegunka

Akta sprawy dostarczone przez Hohmanna i in. (Wydanie 14 sierpnia), dotyczące mężczyzny z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, u którego rozwinęła się krwawa biegunka wkrótce po przeszczepie mikroflory kałowej (FMT), podkreśla trudność w odróżnieniu wirusa cytomegalii (CMV) jako bezpośredniej przyczyny choroby od bycia niewinnym obserwatorem . U pacjentów z zakażeniem CMV i aktywnym wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy. Jednak autorzy opisali również oczywisty przypadek choroby biegunki wywołanej przez Blastocystis hominis przenoszonej za pomocą FMT bez opisywania złożonej debaty na temat tego, czy ten organizm jest prawdziwym enteropatogenem. Continue reading „Czlowiek z wrzodziejacym zapaleniem jelita grubego i krwawa biegunka”

Dwanaście lub 30 miesięcy podwójnej terapii przeciwpłytkowej po stentach uwalniających leki

Po stentowaniu naczyń wieńcowych zaleca się podwójną terapię przeciwpłytkową, aby zapobiec powikłaniom zakrzepowym, jednak korzyści i ryzyko związane z terapią dłużej niż rok nie są pewne. Metody
Pacjenci byli zapisani po tym, jak przeszli operację wieńcową, w której umieszczono stent uwalniający lek. Po 12 miesiącach leczenia lekiem tienopirydyny (klopidogrel lub prasugrel) i aspiryną pacjenci zostali losowo przydzieleni do kontynuacji leczenia tienopiryną lub do otrzymywania placebo przez kolejne 18 miesięcy; wszyscy pacjenci nadal otrzymywali aspirynę. Punktami końcowymi skuteczności w stosunku do szczepionki były: zakrzepica w stencie oraz poważne, niepożądane zdarzenia sercowo-naczyniowe i mózgowo-naczyniowe (zgon złożony ze zgonu, zawału mięśnia sercowego lub udaru) w okresie od 12 do 30 miesięcy. Pierwszorzędowym punktem końcowym bezpieczeństwa było umiarkowane lub ciężkie krwawienie.
Wyniki
W sumie 9961 pacjentów zostało losowo przydzielonych do kontynuowania leczenia tienopirydyną lub do otrzymywania placebo. Dalsze leczenie tienopirydyną, w porównaniu z placebo, zmniejszyło częstość zakrzepicy w stencie (0,4% w porównaniu z 1,4%, współczynnik ryzyka, 0,29 [95% przedział ufności {CI}, 0,17 do 0,48], p <0,001) oraz poważne niekorzystne zmiany sercowo-naczyniowe. Continue reading „Dwanaście lub 30 miesięcy podwójnej terapii przeciwpłytkowej po stentach uwalniających leki”

Inhibicja nukryzyny angiotensyny versus Enalapril w niewydolności serca AD 6

Te efekty LCZ696 na czynność nerek są zgodne z efektami obserwowanymi w badaniach eksperymentalnych15 oraz z wynikami wcześniejszych badań omapatrilatu.18,22 Głównym problemem bezpieczeństwa związanym z omapatrilatem – zagrażającym życiu obrzękiem naczynioruchowym – było powiązanie z hamowaniem trzech enzymów odpowiedzialnych za do degradacji bradykininy. 27 LCZ696, która nie hamuje ACE ani aminopeptydazy P, 19,20 nie wiązała się z podwyższonym ryzykiem poważnego obrzęku naczynioruchowego w naszym badaniu. Chociaż rekrutowaliśmy pacjentów z co najmniej nieznacznie zwiększonym poziomem peptydów natriuretycznych w celu osiągnięcia zakładanej częstości zdarzeń, charakterystyka pacjentów z niewydolnością serca była podobna do charakterystyki populacji badanych w innych istotnych badaniach i pacjentów we wspólnocie.24,26 , 28 Podczas rekrutacji ocenialiśmy pacjentów, którzy już przyjmowali różne dawki inhibitorów ACE lub ARB i wymagali, aby byli w stanie przyjmować równowartość stosunkowo małej dawki enalaprylu (10 mg na dobę) bez niedopuszczalnych skutków ubocznych. Dawki badanych leków zwiększono do poziomów docelowych w fazie początkowej, głównie w celu zapewnienia, że pacjenci z grupy enalaprylu otrzymali dawki, które, jak wykazano, zmniejszają śmiertelność.2 Tylko 12% pacjentów nie ukończyło okresu docierania z powodu zdarzeń niepożądanych i częstość zdarzeń niepożądanych była wyższa u pacjentów otrzymujących enalapryl niż u osób otrzymujących 696 CZK. W związku z tym nasze wyniki mają zastosowanie do szerokiego spektrum pacjentów z niewydolnością serca, w tym tych, którzy obecnie przyjmują inhibitor ACE lub ARB, lub którzy prawdopodobnie będą w stanie przyjmować taki środek bez niedopuszczalnych skutków ubocznych.
Podsumowując, zahamowanie receptora angiotensyny-neprylizy z LCZ696 było lepsze niż samo hamowanie ACE w zmniejszaniu ryzyka zgonu i hospitalizacji z powodu niewydolności serca. Wielkość korzystnego działania, wynoszącego 696 CZK w porównaniu z enalaprylem, na śmiertelność z przyczyn sercowo-naczyniowych była co najmniej tak duża, jak w przypadku długotrwałego leczenia enalaprylem, w porównaniu z placebo.2 To silne odkrycie dostarcza mocnych dowodów na to, że połączone hamowanie angiotensyny receptor i neprylizyna przewyższają hamowanie samego układu renina-angiotensyna u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Continue reading „Inhibicja nukryzyny angiotensyny versus Enalapril w niewydolności serca AD 6”

Inhibicja nukryzyny angiotensyny versus Enalapril w niewydolności serca AD 5

Natomiast kaszel, poziom kreatyniny w surowicy wynoszący 2,5 mg na decylitr (221 .mol na litr) lub więcej oraz poziom potasu w surowicy powyżej 6,0 mmol na litr były zgłaszane rzadziej w grupie LCZ696 niż w grupie enalaprylu (P <0,05 dla wszystkich porównań) (Tabela 3). Ogółem, mniej pacjentów w grupie LCZ696 niż w grupie enalaprylu zaprzestało leczenia z powodu zdarzenia niepożądanego (10,7% w porównaniu z 12,3%, P = 0,03) lub z powodu niewydolności nerek (0,7% vs. 1,4%, P = 0,002 ). Najczęstsze poważne zdarzenia niepożądane i zdarzenia niepożądane prowadzące do przerwania stosowania badanego leku zostały podsumowane w sekcjach 6 i 7 Dodatku Uzupełniającego. W porównaniu do wartości w randomizacji, średnie skurczowe ciśnienie krwi po 8 miesiącach było o 3,2 . 0,4 mm Hg niższe w grupie LCZ696 niż w grupie leczonej enalaprylem (P <0,001) (sekcja 8 w dodatkowym dodatku). Jednakże, gdy różnice między grupami w ciśnieniu krwi były modelowane jako współzmienną zależną od czasu, nie było to wyznacznikiem przyrostowej korzyści 696 CZK. Continue reading „Inhibicja nukryzyny angiotensyny versus Enalapril w niewydolności serca AD 5”