Wysoki wskaźnik przeżycia przeszczepów nerki od żyjących i niepowiązanych dawców ad

Wyniki wskazywały, że nie-czarny biorca nerki o dobrym wczesnym funkcjonowaniu i 0 niedopasowanych HLA u swojego 31-letniego współmałżonka mógłby oczekiwać wskaźnika przeżywalności przeszczepu na poziomie 95 procent na rok i 93 procent na trzy lata. Podobni biorcy przeszczepów ze zwłok mogliby oczekiwać wskaźnika przeżywalności przeszczepów na poziomie 91 procent na rok i 86 procent na trzy lata. Różnice w skorygowanych wskaźnikach przeżycia między przeszczepami pobranymi i nieżyjącymi przez okres jednego roku i trzech lat były bardzo podobne do odpowiadających im różnic w nieskorygowanych wskaźnikach między przeszczepami pobranymi i przeszczepami pochodzącymi ze zwłok z dobrym wczesnym funkcjonowaniem, jak pokazano na ryc. 1. W wyniku tego porozumienie, odpowiednio rozwarstwione metody jednozmienne zostały uznane za statystycznie wystarczające i pominięto dalszą dyskusję dotyczącą analizy wieloczynnikowej. Wyniki
Przeszczepy od rodzeństwa identycznego z HLA miały najwyższy wskaźnik przeżywalności (Ryc. 1). Przeżywalność przeszczepów macierzystych dawców z jednym niedopasowaniem HAPlotypem w ciągu trzech lat była o 9 punktów procentowych niższa niż w przypadku przeszczepów od rodzeństwa identycznego z HLA. Przeżywalność obu przeszczepów i przeszczepów pobranych od innych żywych niespokrewnionych dawców z dwoma niedopasowanymi haplotypami była podobna jak w przypadku przeszczepów macierzystych dawców z jedną niedopasowaniem HLA-haplotypem, a nie w przypadku przeszczepów ze zwłok z dwoma niedopasowaniami haplotypów. Pomimo faktu, że dopasowanie HLA było lepsze dla przeszczepów ze zwłok (średnia liczba niedopasowań HLA-A, B i DR, 3,6) niż dla przeszczepów i przeszczepów dożówkowych od innych żywych niespokrewnionych dawców (średnia liczba HLA-A, B, i niedopasowanie DR, 4.1), przeżycie zmarłych przeszczepów było gorsze.
Liczbę niedopasowań HLA oczekiwanych losowo obliczono na 4,5 na podstawie przypadkowych par donorów i biorców. Tak więc istniał niewielki stopień selekcji w stosunku do słabo dopasowanych par w niezwiązanych z chorobą niepowiązanych grupach transplantacyjnych. Poziom dopasowania HLA dla przeszczepów ze zwłok był wyższy, w wyniku przydzielenia nerki w systemie punktowym UNOS, co zachęca do lepiej dopasowanych przeszczepów. Dlatego też wyższy wskaźnik przeżycia przeszczepów i przeszczepów po przeszczepie u innych żywych niespokrewnionych dawców w porównaniu z przeszczepami ze zwłok nie może być przypisany lepszemu dopasowaniu.
Przeżycie przeszczepów od niespokrewnionych dawców było porównywalne do przeszczepów rodzicielskich-dawców pomimo średniej niezgodności 4,1 HLA w pierwszej grupie, w porównaniu z niedopasowaniem 2,3 HLA w tej ostatniej grupie. Dlatego wysoki wskaźnik przeżycia przeszczepów niezwiązanych z dawcą nie wynikał z dopasowania HLA, które było podobne do przeszczepów macierzystych dawców. Niemniej jednak zaobserwowano wpływ dopasowania HLA na przeżywalność przeszczepów dożylnych; przed wypisem ze szpitala nie doszło do odrzucenia u 93% biorców przeszczepów obojga bez niedopasowania HLA-DR, u 77% biorców przeszczepów z jednym niedopasowaniem HLA-DR, a u 70% biorców przeszczepów z dwoma HLA-DR Niedopasowania DR.
Wskaźniki przeżywalności przeszczepów ze zwłok, które funkcjonowały od pierwszego dnia, tak że biorca nie wymagał dializy, zbliżyły się do przeszczepów od żywych niespokrewnionych dawców (Ryc. 1)
[więcej w: usuwanie owłosienia laserem cennik, cennik rezonansu magnetycznego, emg legnica ]

Powiązane tematy z artykułem: cennik rezonansu magnetycznego emg legnica usuwanie owłosienia laserem cennik