Zawierająca domenę 7 typu thrombospondyna w idiopatycznej nefropatii błoniastej AD 3

Kandydujące białka uszeregowano zgodnie z oczekiwaną charakterystyką nowo zidentyfikowanego antygenu w odniesieniu do masy cząsteczkowej, N-glikozylacji, lokalizacji błony i ekspresji w ludzkiej nerce lub kłębuszkach nerkowych. Zastosowaliśmy dostępne w handlu przeciwciała i przejściowo transfekowane komórki ludzkich zarodkowych komórek nerkowych (HEK) 293 w celu specyficznego testowania potencjalnych antygenów (dane niepokazane) i ostatecznie zidentyfikowano 7A (THSD7A) zawierającą domenę 7 typu trombospondyny jako białko będące przedmiotem zainteresowania. Rysunek 2. Rysunek 2. Identyfikacja docelowego antygenu. Panel A pokazuje reaktywność próbek surowicy z ludzkimi ekstraktami kłębuszkowymi (HGE) i 7A rekombinowanym trombosponiną typu (rTHSD7A). Jedynie próbki od pacjentów z nefropatią błoniastą (MN), które wcześniej rozpoznały białko 250-kD obecne w HGE, rozpoznały również rTHSD7A (MN 1, MN 2 i MN 3). Panel B pokazuje wyniki eksperymentów immunoprecypitacji. Wszystkie próbki surowicy od pacjentów z błonową nefropatią, które wcześniej rozpoznały rTHSD7A, wytrąciły antygen z HGE. Nie stwierdzono immunoprecypitacji surowicy od zdrowej grupy kontrolnej lub bez surowicy (tj. Z wodą podstawioną do surowicy w eksperymencie). IgG4 był skutecznie immunoprecypitowany we wszystkich warunkach (dolny panel). Panel C pokazuje architekturę molekularną THSD7A, z dużym zewnątrzkomórkowym regionem zawierającym 11 domen typu trombospondyny (TSD), 14 miejsc glikozylacji (N) i przewidywanym motywem kwasu arginino-glicyna-kwas asparaginowy (RGD). Schemat został zbudowany zgodnie z numerem dostępu UniProt Q9UPZ6 dla THSD7A i narzędzia ScanProsite z ExPASy.
Wszystkie 17 próbek surowicy wykazano wcześniej, że są reaktywne wobec białka 250-kD (7 próbek z kohorty europejskiej i 10 z kohorty Boston), ale żadna z próbek, które były pozytywne dla przeciwciał anty-PLA2R1 lub próbek kontrolnych – również rozpoznała rekombinowany THSD7A (Figura 2A). Rodzime i rekombinowane białka THSD7A wykazywały takie samo przesunięcie masy po deglikozylacji, jednak rekombinowane białko migrowało do nieco niższej pozycji, sugerując niewielką różnicę w modyfikacji potranslacyjnej (figura 2A i fig. S5 w dodatkowym dodatku). Wszystkie reaktywne próbki surowicy, ale nie próbki kontrolne, były zdolne do immunoprecypitacji THSD7A z lizatów kłębuszkowych (Figura 2B). THSD7A to białko transbłonowe typu I o masie cząsteczkowej 250-kD o dużym regionie zewnątrzkomórkowym, pojedynczej domenie przezbłonowej i krótkim wewnątrzkomórkowym ogonie. Część zewnątrzkomórkowa zawiera 11 powtórzeń trombospondyny typu i motyw argininy-glicyny-kwasu asparaginowego (RGD). (Figura 2C) .9
Charakteryzacja autoprzeciwciał anty-THSD7A
Rysunek 3. Rysunek 3. Charakteryzacja autoprzeciwciał anty-THSD7A. Panel A pokazuje, że autoprzeciwciała przeciwko THSD7A są w przeważającej części z podklasy IgG4. Inne podtypy IgG występowały również u większości pacjentów. Panel B pokazuje, że reaktywność surowicy przeciw THSD7A jest tracona w obecności czynnika redukującego, co sugeruje, że autoprzeciwcia rozpoznaje epitop zależny od konformacji. Panel C pokazuje wyniki analizy Western blotting równych objętości białek kłębuszkowych z seryjnymi próbkami surowicy od jednego pacjenta z idiopatyczną błoniastą nefropatią. Po początkowym zmniejszeniu białkomoczu we wrześniu 2012 r. Wystąpił ciężki obrzęk i ciężka białkomocz u pacjenta. Leczenie immunosupresyjne cyklosporyną i prednizonem wywołało częściową remisję w styczniu 2014 r. Ta rozdzielczość aktywności choroby znajduje odzwierciedlenie w spadku sygnału Western blot po rozpoczęcie leczenia immunosupresyjnego.
Aby określić podtypy IgG przeciwko autoprzeciwciałom przeciw THSD7A, wykorzystaliśmy przeciwciała drugorzędowe przeciwko IgG1 do IgG4. IgG4 była dominującą podklasą IgG anty-THSD7A, chociaż inne podtypy IgG były słabo obecne w większości próbek surowicy (Figura 3A). To stwierdzenie było zgodne ze zwiększonym wybarwianiem IgG4 we wszystkich dostępnych próbkach z biopsji (dane nie pokazane). Ponadto reaktywność wszystkich pozytywnych próbek surowicy zarówno dla białka kłębuszkowego 250 kD, jak i rekombinowanego THSD7A została utracona, gdy żele były prowadzone w warunkach redukujących (Figura 3B). Tak więc podtyp większości autoprzeciwciał przeciw THSD7A, podobnie jak w przypadku większości autoprzeciwciał anty-PLA2R1, to IgG4, a autoprzeciwciała przeciw THSD7A rozpoznają jeden lub więcej epitopów zależnych od konformacji w natywnym i rekombinowanym THSD7A.
Autoprzeciwciała przeciw-THSD7A i aktywność choroby
Serialowe próbki surowicy od trzech pacjentów, którzy byli dodatni pod względem przeciwciał anty-THSD7A, były dostępne do analizy poziomów przeciwciał za pomocą półilościowej analizy Western blot. U jednego pacjenta poziom białka w moczu był bardzo wysoki w chwili rozpoznania; zostały one obniżone z farmakologiczną inhibicją układu renina-angiotensyna 3 miesiące później, ale nadal były w zakresie nerczycowym (Figura 3C)
[patrz też: ile czeka się na sanatorium z nfz, zdrowie fizyczne definicja, klinika estetyczna poznań ]

Powiązane tematy z artykułem: ile czeka się na sanatorium z nfz klinika estetyczna poznań zdrowie fizyczne definicja