Zawierająca domenę 7 typu thrombospondyna w idiopatycznej nefropatii błoniastej AD 6

Barwienie próbki z biopsji pod kątem obecności antygenu (THSD7A lub PLA2R1) może identyfikować niewielki dodatkowy odsetek pacjentów, których surowica została pobrana z próbki po wystąpieniu remisji immunologicznej.12,15 Łącznie nefropatia błoniasta związana z THSD7A i PLA2R1 może obecnie stanowią około 75 do 85% przypadków, co dodatkowo pomaga odróżnić idiopatyczną od wtórnej nefropatii błoniastej. Pozostałe 15 do 25% przypadków może obejmować jeszcze niezidentyfikowane autoantygeny, które różnią się od THSD7A i PLA2R1 lub mogą zostać błędnie sklasyfikowane jako idiopatyczne z powodu niewykrytej wtórnej przyczyny choroby. THSD7A początkowo scharakteryzowano jako białko śródbłonkowe, które ulega ekspresji w układzie naczyniowym9. Wykazaliśmy przez analizę immunohistologiczną, że THSD7A jest skoncentrowany w podstawowym aspekcie podocytu, i nie znaleźliśmy żadnej ekspresji w kłębuszkowych komórkach śródbłonka. To odkrycie jest zgodne z ostatnimi danymi, które pokazują, że THSD7A jest silniej eksprymowany w podocytach niż w komórkach śródbłonka kłębuszkowego i mezangialnego.16 Na podstawie tych danych eksperymentalnych, naszych obecnych wyników immunohistologicznych i poprzednich danych od pacjentów z innymi postaciami nefropatii błoniastej 2,17 uważamy, że prawdopodobny mechanizm błoniastej nefropatii związanej z THSD7A obejmuje tworzenie kompleksu immunologicznego in situ z THSD7A związanym z podocytem. Nasza niezdolność do wykrywania krążących rozpuszczalnych kompleksów immunologicznych THSD7A lub THSD7A-anty-THSD7A dodatkowo potwierdza ten pogląd. Jednak nie możemy całkowicie wykluczyć obecności krążących rozpuszczalnych kompleksów immunologicznych THSD7A lub THSD7A-anty-THSD7A z powodu możliwego braku czułości naszych testów.
THSD7A i PLA2R1 mają dość podobne właściwości strukturalne i biochemiczne. Oba białka ulegają ekspresji na błonach podocytów i mają duże masy cząsteczkowe i duży region zewnątrzkomórkowy składający się z wielu i powtarzanych domen z wiązaniami dwusiarczkowymi i N-glikozylowanych. Ponadto, autoprzeciwciała przeciwko THSD7A i PLA2R1 są w przeważającej części podklasą IgG4 i rozpoznają ich docelowy antygen wyłącznie w warunkach nieredukujących, co sugeruje obecność jednego lub więcej epitopów konformacyjnych w każdym białku. Ponadto próbki pobrane z biopsji nerkowej od pacjentów, u których uzyskano wynik dodatni w kierunku przeciwciał anty-THSD7A, wykazały zwiększone wybarwienie antygenu w obrębie złogów immunologicznych. Zjawisko to obserwowano również u pacjentów, którzy byli dodatni w kierunku przeciwciał anty-PLA2R1, 10-12 i IgG eluowanych z biopsji. próbka od pacjenta z autoprzeciwciałami przeciw THSD7A w surowicy rozpoznała rekombinowany THSD7A, ale nie PLA2R1.
Szczególnie interesujące jest to, że pacjenci wydają się wywoływać odpowiedź autoimmunologiczną przeciwko THSD7A lub PLA2R1, ale nie obu. A priori, prawdopodobieństwo, że wszyscy pacjenci, którzy byli dodatni dla autoprzeciwciał przeciwko THSD7A byłoby negatywne dla autoprzeciwciał przeciw PLA2R1, z powodu przypadku przypadkowego było mniejsze niż 0,5% wśród pacjentów w naszej kohorcie europejskiej, dla których wszystkie próbki były testowane przeciwko obu rekombinowanym Cząsteczki. Powody tej wzajemnej wyłączności dwóch antygenów pozostają jedynie spekulatywne w tym punkcie. Z innych chorób autoimmunizacyjnych wiadomo, że podobny histologiczny i kliniczny fenotyp może wynikać z odmiennych interakcji antygen-przeciwciało. Na przykład, większość pacjentów z myasthenia gravis ma autoprzeciwciała przeciwko receptorowi acetylocholiny, podczas gdy niektórzy mają przeciwciała IgG4 na specyficzną dla mięśni kinazę, jednak wszyscy pacjenci mają tę samą prezentację kliniczną.18 Czy są podatne na czynniki genetyczne, takie jak fenotyp HLA, jak opisano dla PLA2R1 nefropatia błoniasta, 19 dotyczy również pacjentów z błoniastą nefropatią związaną z THSD7A, można ją określić tylko w badaniach znacznie większych grup. Faktycznie, to obserwowana wzajemna wyłączność tych dwóch antygenów nadaje wiarę naszej propozycji, że nefropatia błoniasta związana z THSD7A i PLA2R1 reprezentuje dwie oddzielne jednostki molekularne i że odpowiednie antygeny są głównymi celami w tej chorobie. Wydaje się mało prawdopodobne, aby te przeciwciała były epifenomenami wynikającymi z obrażeń podocytów i ekspozycji na tajne antygeny, ponieważ można by oczekiwać, że przeciwciała przeciwko obu antygenom będą występować w kilku przypadkach. Na tym etapie nie wiemy jednak, dlaczego przeciwciała przeciwko PLA2R1 rozwijają się u niektórych osób z idiopatyczną błoniastą nefropatią, przeciwciałami przeciwko THSD7A w innych oraz przeciwciałami wobec jeszcze niezidentyfikowanych antygenów w jeszcze innych.
Podsumowując, zidentyfikowaliśmy grupę pacjentów z idiopatyczną błoniastą nefropatią, których krążące autoprzeciwciała są specyficzne dla THSD7A, a nie PLA2R1, co sugeruje, że pacjenci, którzy są dodatni pod względem autoprzeciwciał przeciwko THSD7A, reprezentują odrębną podgrupę z tą chorobą To odkrycie nie tylko pogłębia naszą wiedzę na temat patofizjologicznych podstaw błoniastej nefropatii, ale także pozwala na potencjalną identyfikację i monitorowanie pacjentów, którzy są dodatni w kierunku autoprzeciwciał przeciw THSD7A, zarówno przez testowanie serologiczne, jak i histologiczne barwienie antygenu.
[więcej w: łokieć golfisty, długi weekend czerwcowy, przeszczep chondrocytów ]

Powiązane tematy z artykułem: długi weekend czerwcowy łokieć golfisty przeszczep chondrocytów